Blogia

MENCÍA RIVERA

ENTRE DOS MUNDOS

ENTRE DOS MUNDOS

 

Lo cierto es que no recordaba cuanto tiempo pasaba en ese estado de shock pero sus idas y venidas a ese mundo le resultaban sorprendentes y abrumadoras, pero siempre acababa agotado y no conseguía recordar por que , no se acordaba de nada no sabía donde había estado, ni cuanto tiempo, ni cuando le volvería a suceder. Por si acaso, siempre llevaba en su bolsa unas pastillas que le había recetado el médico hacía tres años, decía que para acordarse de los sueños pero lo cierto era que seguía sucediendo, no recordaba lo que soñaba pero lo sumía en un estado casi hipnótico, de consciencia en ese mundo pero ausente de la realidad. En una de las sesiones a las que se había sometido con el doctor Fernández así había sucedido, en aquella ocasión se había provocado, no sé como por que ocurría de manera espontánea y en cualquier lugar.

Una mañana durante uno de sus paseos habituales, la cabeza comenzó a darle vueltas, intentó asimilar donde estaba y, manteniendo el equilibrio buscó un sitio donde poder sentarse, pero antes de que lograra alcanzarlo estaba tendido en el suelo…

…Había llegado a una playa muy pequeña, no sabía en que lugar me encontraba, creo que nunca había estado, pero parecía una zona tranquila, estaba rodeado de acantilados y la pequeña cala estaba justo en el pueblo, rodeada de restaurantes y hoteles. Sus casas eran maravillosas, todas pintadas de blanco, con unas chimeneas circulares y estrechas y sus escaleras de caracol recuerdo que me llamaron mucho la atención. Todavía quedaban restos de lo que había sido un pueblo de pescadores, pero ahora el turismo lo había invadido todo, principalmente el inglés, todo estaba en ese idioma, pero no estaba allí, aquel clima no podía ser el inglés…”benvido á Carvoeiro”.

Las voces volvían a mi alrededor, escuchaba como la gente, agitada y preocupada, intentaba despertarme, estaba muy nervioso y no dejaba de dar patadas, a pesar de que me estaban sujetando las piernas quería soltarme, la lengua la tenía fuera, no la podía controlar, pero me pusieron un paño para que no la mordiera. Estaba pasando de nuevo, la única manera que tenía de volver era tranquilizarme, intentar calmar mis nervios, sabía que así podría despertar y mi nerviosismo pararía, me tomaría la pastilla y no volvería a suceder, a lo menos con tanta frecuencia como me habían prometido, pero lo cierto era que perdía el control en cualquier parte y lo que me preocupaba realmente era que un día no tuviera a gente que me pudiera ayudar y que no golpeara a nadie como había sucedido en otras ocasiones.

MISS PENÉLOPE

MISS PENÉLOPE

 


¡Aquí si! aquí no me encontrarán. Podré estar tranquila comiendo sin que me molesten, lo cierto es que llevaba muy mal la dieta y las presiones de mis padres y de mi amo eran constantes, el concurso se acercaba y estaban muy pendientes de mí. Desde que había alcanzado la mayoría de edad no me dejaban ni a sol ni sombra. Mis padres querían que recibiera el mejor trato, eran conscientes de que si era ordenada, permitía que me sacaran leche y no me peleaba con las vacas más jóvenes, ganaría puestos y beneficios con el amo, así me llevaría al concurso de vacas de Lalín, donde lograría ser la mejor vaca, la más educada y refinada, dando prestigio a la granja y retribuciones de mi amo a mis padres. Todo esto no se me subía a la cabeza, ya se encargaba mi madre de ponerme los pies, o mejor dicho, las pezuñas sobre la tierra. Desde mi nacimiento todo estaba preparado: mi madre de las mejores vacas de la granja, la que más leche daba, tranquila y de las preferidas por el amo, y mi padre de buena familia y con un rendimiento del 100% no podía ser de otra manera,yo… la mejor vaca de la granja: Tenía un premio por simpatía y otro por la mejor sonrisa, todavía no consiguiera el de elegancia, en los tres años que llevaba participando en el concurso siempre lo llevaba esa dichosa Beyoncé, de la granja de Chantada, esa presuntuosa! que cada vez que se acercaba a mí me miraba como una artista de Hollywood, tenía una parcela para ella sola, con la mejor hierva y la mejor paja donde recostarse a descansar, porque claro su cuerpecito serrano no podía estar en contacto con otra gente, igual se infectaba la señorita!. Pero esta vez sería diferente, me estuve preparando todo un año: Mi amo me puso unas cuerdas raras y muy tensadas que me hacían un daño descomunal, para que andara más recta y no cabizbaja como siempre, además de disfrutar más que ninguna otra vaca de la granja de las horas de pasto al aire libre, y poder andar todo lo que quería para así fortalecer las piernas. Este año se que lo conseguiré, como que me llamo Penélope!.

Esta flor se marchita

Me siento perdida

no sé que hacer

¿me aparto? ¿ voy a buscarte?

te sientes agobiado y cansado

no quiero molestarte, te entiendo.

pero me siento apartada,

arrinconada, iendo hacia el olvido.

Esta flor se marchita,

no tienen agua sus raíces

poco tiempo le queda ya

nadie se da cuenta de su dolor.

Se siente incomprendida

reclama una simple mirada,

una pequeña atención.

Te he pedido tranquilidad

quizá es tu frustación,

no pretendía hacerte daño,

pero no merezco el trato,

si ya no sentías nada

debíste decírmelo

no me arrincones, no me marchites.

En tus momentos difíciles

no te he molestado

ha resultado muy duro para mí,

pero me he mantenido al margen.

Esta flor marchita se queda

las lágrimas han quemado sus pétalos

el agua no las podrá salvar.

QUERO TER UNHA CASA AQUÍ!!! (cala D`or,Mallorca)

Trasladarnos a un mundo lonxe da realidade e do que vemos normalmente é o que desexamos cando nos vamos de vacacións, por iso este verán escollín cala dor, en Mallorca, para poder evadirme desa realidade que nos absorve, poder desconectar era outra das miñas metas, e creo que logreino, a verdade era que o lugar acompañaba, nel o tempo non corría, a tranquilidade, non existía o estréss, nin os atascos, onde se utilizaba o coche simplemente para percorrer grandes,falamos de 100 kms mais ou menos.



SILENCIO

 

Acababa de llegar del colegio, contenta porque ya había terminado las clases y esperando ver su serie de dibujos favorita se encontró como cada día a su madre tratando de ocultar unos moratones cada vez mas grandes y profundos.Como cada día le preguntó que le había pasado y como cada día le dijo que  había tropezado y se había golpeado contra el marco de la puerta.Por su casa no dejaban de venir familiares que insistían que denunciara,que se fuera de casa ella tenía trabajo y era independiente no merecía estar viviendo esta situación, no era bueno para ella ni para los niños.Los tíos y abuelos poco a poco fueron viniendo menos, veían que sus consejos caían en saco roto y siempre acababa apareciendo en las reuniones familiares como si no hubiera pasado nada, mostrando un cariño y un amor que no era verdadero y lo sabía pero porqué?

 Porqué? me preguntaba una y otra vez mi madre consentía esta situación que la estaba mermando y estaba endureciendo mi carácter y mi manera de ver a los hombres,amor tal vez? pero es amor el que pega y maltrata? frente  al respeto,la compañía, no es posesión ni un trofeo más de una vitrina que queda olvidado  con el tiempo por ser viejo el cuerpo que no el alma

ALMA LIMPA

Alma limpa,recén nacida

ollos transparentes...inocentes

sorriso alegre...sen manchas

vida tranquila...sen amarguras.

¡¡corre polo mundo pequeno!!

¡corre!¡corre! que agora podes correr

coa inocencia dos teus ollos...

tes o mundo os teus pes.

VIRXE DA FRANQUEIRA

MOZA,¡QUE SOLTEIRIÑA ESTÁS!

Á VIRXE DA FRANQUEIRA AS DE ROGAR

PARA ELO DEBES CAMIÑAR DENDE

Á CASA TÚA E Á FRANQUEIRA CHEGAR.

ALÍ PASARÁS TRES VECES POR DEBAIXO DELA

PEDÍNDOLLE MOZO BO E GUAPO.

UNHA VOLTA POLO ALTAR

DEBERÁS ANDAR E O SAIR...

UN NUDO NAS XESTAS

COA MAN MALA FARÁS.

SE TODO ESTO FÁS, MENIÑA SOLTEIRA

UN MOZO GUAPO E BO

SEGURO ÁS ATOPAR

QUE HA COIDAR DE TI

E DE MIMOS TE HA COLMAR.

ALOUMIÑOS QUE TI PIDES

BIQUIÑOS ÉL CHE DARÁ.

ATENCIÓNS TODAS PARA TI

E PARA NINGUNHA MAIS.

FELICES SEREDES OS DOUS

E A VIRXE DA FRANQUEIRA VOLVERÁS

CUMPRINDO DESEXOS DE NOVOS

VELLOS E NON TAN NOVOS

QUE CADA ANO A VISITAN

QUE CADA ANO LLE PIDEN PAN

E ELA BOAS COLLEITAS LLES DA,

A TODOS AQUELES QUE

AMOR LLE SABEN MOSTRAR.

OS SEUS OLLOS

os seus ollos luz me dan 

pero dona teñen.

A miña pena é grande

por prohibido sere

por non poder ser del.

Comparto cofidencias, miradas

complices, pero non son del

¡E mais quixera!

O meu amor non é correspondido

o meu amor é roubado

pequenas horas, pequenos días

dun amor que non é o meu,

¡Mais quixera!

Comparto miradas

roubo sorrisos,

pero non é meu

¡Mais quixera!

¿Cómo vivo sen vida?

A miña causa é el

A miña vida é el,

pero non son súa

¡Mais quixera!

Olvidarme sería o mellor

pero non podo...

sinto que é el...

pero non son súa...

¡Mais quixera!

BRUXA MOTERA

BRUXA MOTERA

O ALGARVE

O ALGARVE

A quen non lle gusta viaxar? se poidesemos parte do diñeiro que temos dedicaríamo-lo a facer viaxes, lugares inesquecibles cos que soñamos dende tempo ou simplemente escapadas que nos permiten un descanso que necesitamos neste tempo tan movido e estresante. Na Semana Santa viaxei ó Algarve, non sabía o que me ía atopar pero o certo é que disfrutei desa viaxe, lugares que me recordaron o meu pobo, con acantilados e praias incribles, pobos perdidos pero con historia, lugares construídos por e para un consumo masivo que hoxe en día tamén invade lugares antes mariñeiros e hoxe convertidos en zonas turísticas cheos de ingleses, principalmente,con grandes hoteis onde afortunadamente todavía perdura esa esencia nalguns pobos, outros en cambio invadindo zonas protexidas roubándolle terreo ó mar coma era o caso de Vilamoura, onde o luxo de Super Hoteis, Grandes Yates, Coches de Luxo con terreos e mais terreos adicados ó golf fan ver a diferecia entre ricos e pobres aínda hoxe nun país onde apenas existe a clase media e donde os ricos son cada vez mais ricos. Lonxe deste luxo e descontrol de tarxetas de crédito e avións privados tamén puiden visitar lugares como Carvoeiro, pobo de tradición mariñeira e hoxe cunha población importante de ingleses que viven parte do ano e onde o inglés é a segunda lingua, coma se pode ver en tódolos carteis, e onde o horario nas comidas e locais nocturnos é inglés.Lonxe desto é unha zona que me lembrou moito a Panxón, polos seus acantilados, por esa tradición mariñeira e por o centro neuralxico e social esa zona da praia coma ocorre en Panxón. Tamén visitei lugares coma a Albufeira, centro turístico do Algarve, onde son moitos os apartamentos, apar-hoteis e hoteis os que se concentran aló, cidade con grandes cafeterías, zona nocturna de pubs e un grande movemento de xente e actividades ó redor dunha praia con escaleiras mecánicas e unha zona de covas xusto na praia que conxuga moi ó moderno co antigo.

Cando viaxamos podemos querer tranquilidade e descanso ou tamén podemos adicarnos á coñecer o mais posíbel estes lugares. A miña idea de viaxe era esta, percorrer ó máximo e coñecer de punta á punta este lugar que me deixou prendada e así dende Cabo San Vicente e a fortaleza de Sagres, zona para ós aficionados ó surf, ata Castro Marim cun castelo importante e unha zona de reserva natural, onde a principal extración:o sal, feito á man debido ás condicións de zona protexida convertena nunha zona fantástica, xa limitando con España.

De todos estes lugares hoxe me quedaría con Carvoeiro, as súas construccións me encantaron, parecía coma se estiveses en Andalucía coas casas brancas, ás escaleiras de acceso en forma de caracol, e esas chemineas non sempre iguais pero sempre redondas e pequenas. O Algarve "al otro lado(de Al-andalus)" me gustou e pronto voltarei a él,MOITO OBRIGHADO!!!

VIDA NON VIVIDA

SE FOSE UNHA SERPE,
POLA TERRA ME ARRASTRARÍA.
SE CAN FOSE,
DO TEU LADO NON ME SEPARARÍA.
A UNHA GATA ME PAREZO,
INDEPENDENTE E SOBERVIA,
POLA VIDA CAMIÑO
PERO SOA ME SINTO.
COÑEZO A VIDA DE TODOS,
PERO NINGUÉN A MIÑA.
CUIDO DE TODOS
PERO DE MIN NON.
VIVO A SÚA VIDA,
CON ERROS... E FELICIDADES.
VIVO UNHA VIDA NON VIVIDA
Ó MORRER PERDIDA.
O CORPO NA TERRA SE PODRE
E A ALMA...NOVA VIDA TEN.
UNHA VIDA NON VIVIDA,
CONDENA DE MORTE EN VIDA
¡¡QUÉ DANO FARÍA!!
HOXE MORTE, MAÑÁ OLVIDO
TODO O VIVIDO Ó LIXO
TODO O FEITO ESQUECIDO,
E O CORPO...NA TERRA DORMIDO.

A ELAS

AGÓCHOME TRALA PORTA
MIRO A TRAVÉS DO CERROLLO.
NON ME ATREVO A SAIR
¡TEÑO MEDO! MEDO DEL.
¡CHÁMAME! ¡CHAMA POR MIN!
TREMO NO MEU REFUXIO
ESCONDIDA, AGAZAPADA TRA-LA PORTA.
¡TEÑO MEDO! MEDO DEL.
ABRAZO Á MIÑA NENA
O MEU CONSOLO.
CONSOLO DUNHA MORTE SEGURA.
¡TEÑO MEDO! MEDO DEL.
TREMO! PERO... ¡ESTÁ ELA!
ABRÁZOA CON FORZA.
CHORO, CHORO, LÁGRIMAS DE SANGUE
POR SER EU QUEN ESTÁ AQUÍ,
AGOCHADA TRA-LA PORTA.
COA NENA NOS BRAZOS.
ÚNICA ALEGRÍA DE VIVIR,
¡NON TEÑO FORZAS!
¡CARA GOLPEADA. AMORATADA.
ALMA DAÑADA, INTERNA DOR!
MATAR ES DOR ¡QUERO MATALA!
CORTO A ALMA ERRANTE
DUNHA MULLER NOVA.
DUNHA NENA VELLA.
ATRAPADA NUN CORPO INERTE
SÍNTESE ESCURA E SUXO.
MALTRATADA POR UN INFANTE FERINTE
¡MALDITO INFANTE LADRÓN!
DE ILUSIÓNS NOBRES ASASINO
UN MAGO DE SOÑOS MALTRATADO.
SACOU DA CHISTERA UN SOÑO.
QUE COMO RELÁMPAGO ME CEGOU.
AGORA LIBRE DE MANTO ESTOU.
PERO NON LIBRE DE CORAZÓN.
ELA ME DÁ FORZA
MAIS...¡TEÑO MEDO!
LIBERARME DE MANTO AGRESTE.
LIBERAR A MIÑA ALMA SUXA,
DE PREXUICIOS E TABÚES
E... DEBILIDADES.
¡ELA ME DARÁ A FORZA!
POR ELA DEBO ABRIR A PORTA.
E ASÍ PODER SAIR
BUSCAR A LIBERDADE.
PERO...¡TEÑO MEDO! MEDO DEL.

PENSAMIENTOS PERDIDOS

A CONCIENCIA
 
 
 
HOXE CHAMEINA, NECESITABA OILA
NECESITABA OILA SÚA VOZ
MELODÍA SUAVE, VOZ PAUSADA...
PERO NON CONTESTOU.
 
ENVIEILLE UNHA MENSAXE
PERO NON RECIBÍN RESPOSTA.
EMPEZEI A PREGUNTARME
PORQUÉ? E PREOCUPEIME.
 
A SÚA SITUACIÓN NON ERA FÁCIL
PERO A NECESITABA.
ERA FRÁXIL. PERO ME COMPRENDÍA
DECÍAME O QUE NECESITABA OIR.
 
COMA UN SUSURRO NA MIÑA MENTE
ENTRA E ME PERCORRE O CORPO.
PERO... NON ME CHAMOU.
NON A ENTENDO...NECESITO OÍLA.
 
EU SON ELA E ELA SON EU
NON É INDEPENDENTE, NON QUERO
VIVE EN MIN E DE MIN
PERO HOXE CHAMEINA E NO ME CONTESTOU.